กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 145 คุณน้าอ้ายรั่วหัวพูดจาเพราะมาก
"ผมเป็นแฟนของอ้ายนีครับ"
อ้ายนีที่นั่งอยู่ข้างๆ ร่างบอบบางสั่นสะท้านขึ้นมาทันใด ปลายนิ้วจิกลงกลางฝ่ามือแน่น ในดวงตาดอกท้อที่งดงามเย้ายวนพลันเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาใส
เธอรีบก้มหน้าลง ให้หน้าม้าไรผมช่วยบดบังใบหน้าเอาไว้
นี่... นี่คือความรู้สึกปลอดภัยที่เป้ยเป้ยได้รับมาตลอดงั้นเหรอ?
ในใจรู้สึกทั้งเจ็บแปลบและอบอุ่น ราวกับไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีกแล้ว
อิจฉาเธอมาตั้งนาน ในที่สุดฉันก็สัมผัสได้ถึงมันแล้ว
พอได้สัมผัสแล้ว ก็ไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก...
อยากจะถูกเขาตามใจและทะนุถนอมแบบนี้ไปตลอดจัง
[ค่าความภักดีของอ้ายนี +5]