บทที่ 112 ความรู้สึกนี้ มันดีจริงๆ

บทที่ 112 ความรู้สึกนี้ มันดีจริงๆ

วันที่ 20 กรกฎาคม มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเป่ยตู

ภายในหอพัก 511 กำลังวุ่นวายโกลาหลกันยกใหญ่

"มู่มู่! แกยังเก็บของไม่เสร็จอีกเหรอ พี่หยวนหยวนบ่นในกลุ่มว่าเซ็งจะตายอยู่แล้ว บอกให้แกรีบๆ หน่อย"

"เสร็จแล้วๆ! ฉันกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ พี่หยวนหยวนจะเซ็งอะไรนักหนา ก็แค่รอแป๊บเดียวเองปะ แล้วใครใช้ให้พี่ชายพึ่งพาไม่ได้ของฉันมาถึงเร็วขนาดนี้กันล่ะ"

......

ในที่สุด ติงมู่ที่เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยก็ลากกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนือ โดยมีเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนเดินตามหลังคอยช่วยถือถุงของฝากและขนมที่จะเอากลับบ้าน

ในฐานะที่เป็นคนแรกที่ถอยทัพกลับบ้าน แล้วทุกคนอุตส่าห์แห่กันมาส่ง ทำให้เจ้าหมาฮัสกี้ซาบซึ้งใจไม่น้อย

"พวกแกมีน้ำใจกันจริงๆ! เดี๋ยวกลับมาฉันเลี้ยงข้าวเอง"

"ว้าว! มู่มู่ใจป้ำจัง" หลี่เสี่ยวหว่านซึ่งเป็นหนึ่งในสองตัวตึงจอมทึ่มประจำห้องเอ่ยอย่างดีใจ