บทที่ 113 แม่ดีใจมาก

บทที่ 113 แม่ดีใจมาก

จากเป่ยตูถึงหลินเฉิงใช้เวลาขับรถเพียงชั่วโมงกว่าๆ ช่วงเก้าโมงกว่าของตอนเช้า สีว่างก็ขับเข้ามาในหมู่บ้านหมิงเต๋อฮวาหยวน

ต้องยอมรับเลยว่า แม้พูโรซังเกวจะไม่ใช่ซูเปอร์คาร์ แต่การขับขึ้นทางด่วนเที่ยวนี้ก็ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสนุกในการขับขี่ของเฟอร์รารี่

สีว่างที่ไม่ชอบพอตัวถังเตี้ยๆ ของรถสปอร์ตมาโดยตลอด ถึงกับเริ่มหวั่นไหวอยากจะจัดหาสักคันขึ้นมาบ้างแล้ว

หมิงเต๋อฮวาหยวนเป็นชุมชนเก่าที่สร้างมาสิบกว่าปีแล้ว ส่วนใหญ่เป็นอาคารพักอาศัยทรงแท่งยาวสูงราวสิบสองชั้น

เมื่อหาที่จอดรถชั่วคราวข้างตึก 5 ไม่ได้ สีว่างจึงจำต้องวนกลับไปยังจุดจอดชั่วคราวที่เห็นไว้ก่อนหน้านี้

ยังดีที่สัมภาระของพวกเขาไม่ได้มีเยอะ มีเพียงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของติงมู่ใบเดียวเท่านั้น