เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 132 สามีตามใจ
เช้าตรู่ที่เขตบ้านพักครอบครัวทหารของกรมที่สาม เงียบสงบและสะอาดหมดจด
ย่างเข้าต้นฤดูใบไม้ผลิ เดือนกุมภาพันธ์ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือยังคงหนาวจัด ตอนฟ้าเพิ่งสาง พื้นในลานถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งบาง ๆ อากาศเย็นสดชื่น สูดเข้าปอดก็รู้สึกเย็นวาบ
ซูจิ่นเหนียนกลับมาดึกเมื่อคืน หลายวันติดต่อกันที่ต้องหมุนตัวทำงานไม่หยุดอยู่ที่โรงพยาบาลกองพล ทั้งร่างกายและจิตใจล้วนเหนื่อยล้า คืนนี้เธอจึงหลับสนิทเป็นพิเศษ
เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ดวงตะวันนอกหน้าต่างขึ้นสูงแล้ว แสงอบอุ่นลอดกระดาษหน้าต่างสาดเข้ามาในห้อง อบอวลไปด้วยความอบอุ่น
ในห้องถูกจัดเก็บเรียบร้อยเป็นระเบียบ พื้นกวาดจนไม่มีฝุ่นสักนิด โต๊ะเก้าอี้วางตรงแนว มุมผ้าห่มก็ถูกคลี่ลูบให้เรียบอย่างประณีต ซูจิ่นเหนียนมองรอยพับผ้าห่มที่พับจนได้เหลี่ยมมุมชัดเจนนั้น กลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่ เธอแทบจะจินตนาการภาพตอนกู้ฉางเจิงตื่นเช้าได้เลย มือคู่นั้นเวลาจับปืนมั่นคงดั่งศิลา แต่เวลาพับผ้าห่มกลับเบาราวกับแตะต้องของที่แตกร้าวง่าย ค่อย ๆ ลูบมุมผ้าให้เรียบทีละนิด กลัวว่าถ้าทำยับขึ้นมาสักหน่อยจะปลุกเธอตื่น
เขาออกจากห้องไปนานแล้ว ในลานมีเสียงเบา ๆ ลอยมาเป็นระยะ ทั้งเสียงผ่าฟืนและเสียงเก็บกวาดข้าวของ