เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 ไฝเม็ดเล็กที่ใบหู
นอกหน้าต่างดวงตะวันคล้อยไปทางทิศตะวันตก สัญญาณเลิกฝึกร้องขึ้นได้เพียงครู่ โจวเอ้อร์หย่งก็ทนนอนต่อไปไม่ไหวแล้ว
เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ข้างมือวางกระป๋องเคลือบใบหนึ่ง ขอบกระป๋องกระเทาะเคลือบออกไปหลายแผ่น เผยให้เห็นก้นเหล็กดำทะมึนข้างใน เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมเครื่องแบบทหาร ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีเทาที่ซักจนซีด ผ้าก๊อซที่ท้ายทอยเปลี่ยนชิ้นใหม่แล้ว บางกว่าตอนอยู่โรงพยาบาลมาก สีหน้ายังค่อนไปทางซีด แต่แววตานิ่งหนักเหมือนลูกตุ้มตาชั่ง
ประตูถูกเคาะสองครั้ง
“เข้ามา”
พลสื่อสารผลักประตูเข้ามา แล้วเอี้ยวตัวหลบให้คนที่อยู่ข้างหลัง ผู้บังคับกองร้อยสาม เจียงเสี่ยวจวิน ก้าวเข้ามา เขาเพิ่งกลับจากภารกิจเมื่อคืน ปีกหมวกกดต่ำ ไหล่มีรอยน้ำค้างแข็งสีขาวจากกลางคืนติดอยู่ ชุดฝึกเป็นชุดกันหนาวแบบหนาพิเศษ พอเข้าห้องก็ยืนตรงทำความเคารพ ท่วงท่าสะอาดฉับไว
“ผู้การ”
โจวเอ้อร์หย่งเงยหน้ามองเขา ชี้ไปที่เก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ อย่ายืน”
เจียงเสี่ยวจวินชะงักไปชั่วขณะ ก็ยังนั่งลง หลังตรงเป๊ะ สองมือวางบนหัวเข่า เขาเป็นทหารที่โจวเอ้อร์หย่งฝึกฝนมากับมือ ระเบียบที่ควรมีไม่เคยขาดสักอย่าง