เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 บ้านพักครอบครัวทหาร
หวังเสี่ยวจู้ขับรถบรรทุกมาจอดที่หน้าประตูเขตบ้านพักครอบครัวทหาร กระโดดลงจากรถ แล้วตะโกนเข้าไปในรถว่า “ผู้บังคับกองพันกู้! พี่สะใภ้! ถึงแล้ว!”
ซูจิ่นเหนียนกระโดดลงมาจากหัวรถ
ชั่ววินาทีที่เท้าแตะพื้น ลมภูเขาก็พัดเข้าคอเสื้อ — เธอตัวสั่นสะท้าน
ปลายเดือนตุลาคมที่ภาคตะวันออกของมณฑล L ดวงอาทิตย์เพิ่งคล้อยไปทางทิศตะวันตกได้ไม่นาน ลมก็เย็นแล้ว ไม่ใช่ความเย็นแบบฤดูใบไม้ร่วงของนครหลวง แต่เป็นความเย็นชื้น พัดพาไอเย็นที่ซึมออกมาจากซอกหิน ทะลุเข้าไปถึงกระดูก
เขตบ้านพักครอบครัวทหารอยู่ในหุบเขาลูกหนึ่ง
สองฝั่งเป็นบ้านชั้นเดียวอิฐแดง เรียงกันเป็นแถว ๆ หลังคามุงกระเบื้อง ผนังลอกเป็นด่าง ถนนดินเหลืองปนกรวดเป็นหลุมเป็นบ่อ แอ่งน้ำหลังฝนยังไม่แห้ง สะท้อนท้องฟ้าสีหม่น
บนเชือกตากผ้าแขวนเต็มไปด้วยเครื่องแบบทหาร ผ้าอ้อม เสื้อเชิ้ตสีขาว พอลมพัดก็ดังแป๊ก ๆ
บางคนกำลังเด็ดผัก บางคนกำลังให้อาหารไก่ มีเด็กวิ่งกันทั่วลาน
พอเห็นรถบรรทุกเข้ามา ดวงตาหลายคู่ก็มองมาพร้อมกัน