เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 รถไฟตู้เขียว
ล่ำลาพี่ใหญ่กู้ฉางหมิงที่มาส่ง กู้ฉางเจิงกับซูจิ่นเหนียนเดินเข้าไปในห้องพักผู้โดยสาร
ในห้องโถงพักผู้โดยสารคนแน่นขนัดดำมืดไปหมด——มีคนหิ้วตาข่ายถุง มีคนแบกม้วนฟูกนอน มีคนอุ้มเด็ก มีคนประคองคนแก่ วิทยุกระจายเสียงเปิดเพลง «บูรพาแดง» ลำโพงค่อนข้างแตก เสียงสูงแตกพร่า ส่งเสียงหึ่ง ๆ
กู้ฉางเจิงซื้อตั๋วไว้ล่วงหน้าแล้ว——เตียงนอนชั้นแข็งสองใบ เขาตัวสูง มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทาง มือหนึ่งจูงซูจิ่นเหนียนเบียดผู้คนไปทางทางตรวจตั๋ว
“อย่าเบียด——” ซูจิ่นเหนียนเกือบถูกชายฉกรรจ์ที่แบกกระสอบป่านคนหนึ่งเหยียบเท้า
“ตามผมให้ติด” กู้ฉางเจิงหันกลับมามองเธอครั้งหนึ่ง แรงที่มือกระชับขึ้นอีกหน่อย
ซูจิ่นเหนียนเม้มปากเล็กน้อย
ชาติก่อน——ตอนอายุห้าสิบกว่าปี เธอยังไม่เคยเห็นว่ารถไฟหน้าตาเป็นอย่างไรด้วยซ้ำ
ชาตินี้กลับได้นั่งมาแล้วสองครั้ง——ครั้งหนึ่งจากบ้านเกิดไปนครหลวง อีกครั้งคือคราวที่ถูกจับไปขายแล้วได้กลับบ้านจากเมือง A
ตรวจตั๋ว เข้าสถานี ขึ้นรถ