กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
พี่เจียงผดุงคุณธรรม
“สรุปก็คือ ทั้งที่นายไม่ได้สายตาสั้น แล้วจะใส่แว่นไปทำไมกันเนี่ย”
เซิ่งเฉวียนกลั้นใจอยู่หลายหน สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถามกู้จ้าวออกไป
กู้จ้าวดันแว่นกรอบทองบนดั้งจมูกขึ้น ต้องยอมรับว่าเขาใส่แล้วดูดีจริง ๆ แถมยังดูดีคนละแบบกับอวี๋เซี่ยงหว่านอย่างสิ้นเชิง
แว่นตาทรงแทบจะเหมือนกันแท้ ๆ พออยู่บนหน้าอวี๋เซี่ยงหว่านกลับดูเหมือนคนสุภาพจอมเจ้าเล่ห์ แต่พอมาอยู่บนใบหน้านี้กลับแผ่ออร่าความถือตัวและเย็นชาออกมาเต็มพิกัด ยิ่งบวกกับน้ำเสียงเยือกเย็นของเขานี่บอกเลยว่าสุดจริง
“ผมมองว่านี่คือรสนิยมความชอบของคุณครับ การใส่แว่นจะช่วยเพิ่มความประทับใจที่คุณมีต่อผม และยังมีโอกาสเพิ่มความเป็นไปได้ที่คุณจะหันมาใส่ใจบริษัทมากขึ้นด้วย”
เซิ่งเฉวียน: ...ว่าแล้วเชียว
เธอถึงว่า วันนั้นทำไมกู้จ้าวถึงเอาแต่จ้องหน้าอวี๋เซี่ยงหว่านอยู่นั่น
ยังดีที่กู้จ้าวเป็นพวกเรียกร้องเฉพาะกับตัวเอง ถ้าเปลี่ยนเป็นอวี๋เซี่ยงหว่านที่เกิดความคิดแบบนี้ขึ้นมา มีหวังคงสั่งให้พนักงานทั้งบริษัทใส่แว่นกรอบทองกันหมดแน่
เธอมองดูกู้จ้าวที่เพิ่งคุยไปไม่กี่ประโยคก็ดันกรอบแว่นไปถึงสองรอบ จนจะขำก็ขำไม่ออก จะโกรธก็ไม่ลง