ซิงหมางเริ่มเข้าที่เข้าทาง

ซิงหมางเริ่มเข้าที่เข้าทาง

สมัยที่ยังเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน เซิ่งเฉวียนเกลียดการไปกินเลี้ยงของบริษัทมากที่สุด

สาเหตุหลักก็เพราะ ทุกครั้งที่บริษัทนัดกินเลี้ยง ไม่จัดตอนเลิกงานก็มักจะตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์ กินเลี้ยงรอบหนึ่ง เท่ากับว่าเวลาส่วนตัวของเธอถูกบริษัทหน้าเลือดสูบไปไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง

แต่พอได้มาเป็นบอสใหญ่เอง และเลือกเวลากินเลี้ยงในวันทำงานได้ตามใจชอบ เธอก็พบว่า การไปกินเลี้ยงมันช่างมีความสุขจริงๆ

แม้ความสุขส่วนหนึ่งจะมาจากการที่ลูกน้องร่วมโต๊ะมีแต่หนุ่มหล่อสาวสวย แต่สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุด คือคนเต็มโต๊ะกลุ่มนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า ในที่สุดซิงหมางก็เริ่มเข้าที่เข้าทางเสียที

ถ้าบริษัทมีแค่เงินกับพนักงานก็คงไปไม่รอด อย่างน้อยถ้าเป็นค่ายบันเทิงก็ไม่มีทางรอดแน่ เพราะเธอต้องการศิลปินที่สามารถสร้างกำไรให้บริษัทได้

ก่อนหน้านี้ หากเธอต้องการ ก็ย่อมสั่งให้ลูกน้องไปกวาดคนเข้ามาเซ็นสัญญาเป็นขโยงได้สบายๆ

แต่ซิงหมางเอ็นเตอร์เทนเมนต์ไม่ใช่บริษัทหน้าเลือดที่หลอกกินค่าเซ็นสัญญา แนวทางการเติบโตจึงถูกจำกัดไว้ว่า ศิลปินในสังกัดต้องเน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ

แน่นอนว่าคำว่า 'มาก' นี้เทียบกับค่ายอื่น เพราะซิงหมางใหญ่ขนาดนี้ จะให้ปั้นศิลปินแค่สิบกว่าคนไปตลอดก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว