0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 กิ่งวานรอิสระจากผนึก การจาริกตะวันตกเริ่มขึ้น (หากคาถารัดเกล้าสูญสิ้นผล)

บนเส้นทางสายเก่าฉางอัน ลมตะวันตกพัดโหมอย่างรุนแรง

เทือกเขาทอดยาวดุจดั่งสัตว์ร้ายในตำนานที่กำลังหมอบคลาน ทิ้งความเจริญรุ่งเรืองของโลกมนุษย์ไว้เบื้องหลังอย่างห่างไกล

ถนนหลวงขาดช่วงลง ณ ที่แห่งนี้ คงเหลือเพียงทางเดินเล็ก ๆ ที่ถูกพรานป่าและคนตัดฟืนย่ำเดินจนเกิดเป็นเส้นทาง คดเคี้ยวลึกเข้าไปในป่าทึบ

ณ พื้นที่โล่งแจ้งกลางป่า กองไฟปะทุเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ

พระภิกษุหนุ่มรูปงามท่านหนึ่งนั่งตัวตรงด้วยท่าทีสำรวม ในมือนั้นหมุนลูกประคำ ดวงตาทั้งสองปิดสนิทคล้ายกำลังสวดมนต์ ทว่าคิ้วที่ขมวดมุ่นกลับเผยให้เห็นถึงความกระวนกระวายใจภายใน

ท่านผู้นี้คือพระอาจารย์เสวียนจั้งผู้รับพระราชโองการจาริกแสวงบุญทางตะวันตก

ข้างกายของท่าน ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสันผู้มีหนวดเครารุงรังกำลังฉีกเนื้อกระต่ายย่างสีเหลืองกรอบแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

ชายผู้นี้คือพรานป่าในเขาลูกนี้ นามว่าหลิวปัวฉิน เขาถูกความเมตตาและสง่าราศีของเสวียนจั้งดึงดูดใจ จึงสมัครใจติดตามคุ้มครองท่านไปช่วงระยะหนึ่ง