0046

⬢⬢⬢

ตอนที่ 46 สนทนาธรรมและจัดกระดานหมากจาริกตะวันตก (หากซุนหงอคงไม่ตกลงไปอัญเชิญพระธรรมที่แดนตะวันตก)

ภูเขาเบญจธาตุ

เคยเป็นกรงขังแห่งฟ้าดินที่พระพุทธบรรพชนทรงเนรมิตขึ้นด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียว ทว่าในบัดนี้ด้วยการกัดเซาะของลมฝนตลอดห้าร้อยปี มันได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเทือกเขานี้ไปแล้ว ไร้ซึ่งรัศมีทองแห่งพุทธธรรมแม้แต่น้อย คงเหลือเพียงความอ้างว้างและโบราณกาล

แท่นบัวของพระโพธิสัตว์กวนอิมแขวนลอยอยู่เหนือยอดเขา

เมฆมงคลหมุนวน รัศมีพุทธะสาดส่อง ทำให้ดินแดนที่หมักหมมไปด้วยกลิ่นอายอสูรแห่งนี้ดูคล้ายคลึงกับมุมหนึ่งของเขาวิญญาณ

สายตาของนางทอดต่ำลง ทะลุผ่านโขดหินผุพังและเถาไม้อันคดเคี้ยวไปตกอยู่ที่ร่างหนึ่งซึ่งถูกกดทับอยู่ใต้ซอกหินรากเขา

วานรศิลาอยู่ในสภาพซูบซีด ร่างกายปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำและฝุ่นผง ราวกับได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหินผาไปแล้ว

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของพระโพธิสัตว์กวนอิมคือ มันไม่ได้มีสภาพน่าเวทนาหรือมีความแค้นแน่นอกรุนแรงดังที่นางจินตนาการไว้

มันหลับตาแน่น ลมหายใจยาวเหยียด กลิ่นอายสงบนิ่งราวกับก้อนหินดื้อด้านหรือบึงน้ำโบราณ