0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 ใบไม้ร่วงที่ไม่ใช่ใบไม้ร่วง ราชาวานรเริ่มสดับรับฟังมรรคา

ประตูกระท่อมมุงจากเปิดอ้าออก แสงตะวันยามบ่ายทอแสงสาดส่องเข้ามา ตัดแสงและเงาบนพื้นจนแหลกละเอียด

หลี่ฉางอันยืนอยู่กลางกระท่อม ร่างสูงโปร่งถูกทอดเงายาวเหยียด

เขายืนนิ่งอยู่นาน นานเสียจนไอจากถ้วยชาบนโต๊ะจางหายไปจนหมดสิ้น

คำพูดของอาจารย์ที่ว่า “ใบไม้ร่วงที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด” ประหนึ่งรอยตราประทับล่องหน สลักลึกลงในห้วงจิตใจของเขา

หมากรุกยังร่องรอยให้ติดตาม แต่ใบไม้ร่วงไร้รากไร้ที่มา

สิ่งนี้คือการชื่นชม หรือเป็นการเตือนกันแน่

เขาคิดไม่ตกจึงเลิกคิดเสียให้รู้แล้วรู้รอด “พิทักษ์ความเรียบง่าย” ตลอดห้าร้อยปีทำให้เขาเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง สิ่งที่คิดไม่แตกก็นควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกาลเวลา