0005

⬢⬢⬢

ตอนที่ 5 คัดแยกเมล็ดถั่วก็มีมรรคา ตักดวงดาราจากเงาจันทร์ในบ่อน้ำ

บนศาลาสูงชัน ร่างของบรรพชนโพธิประหนึ่งภาพวาดพู่กันจีน กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน

สายตานั้นทอดข้ามผ่านลานบ้านและบันไดหิน แม้ไร้กลิ่นอายกดดันแม้เพียงน้อย กลับทำให้หลี่ฉางอันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกยิ่งกว่าขุนเขาไท่ซานทับถม

นั่นคือการจ้องมองที่บริสุทธิ์และปราศจากอารมณ์ใด ๆ

ราวกับจิตรกรผู้หนึ่งกำลังพินิจดูฝุ่นละอองที่มิควรมีอยู่บนภาพวาดของตน

หัวใจของหลี่ฉางอันหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ก่อนจะถูกเขาบังคับให้กลับมาเป็นจังหวะเดิมดังเก่า

เขาไม่ได้เงยหน้า ไม่มีการตอบรับ แม้กระทั่งความลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็ไม่มี

เขาเพียงแค่หมุนตัวอย่างเป็นธรรมชาติ นำไม้กวาดในมือพิงไว้ที่มุมกำแพง ท่วงท่าเรียบเฉยราวกำลังทำเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีค่าอันใดให้ความสำคัญ

ราวกับว่าบนศาลาสูงนั้นไม่มีผู้ใดอยู่เลย