ตอนที่ 147 ปริมาณพอเหมาะ

ตอนที่หลี่จินเหอเดินตามเสิ่นเฉาออกไป เธอยังโบกมือให้เพื่อนบ้านในลานบ้าน ก่อนจะขึ้นนั่งบนเบาะหลังจักรยานของเขา

เวลานี้คนที่ต้องไปทำงานออกไปกันหมดแล้ว ส่วนคนที่ไม่ได้ทำงานก็ไปส่งลูกเรียบร้อยและกำลังเก็บกวาดบ้าน บนถนนจึงมีคนไม่มากนัก

อากาศแบบนี้กำลังพอดี ไม่หนาวและไม่ร้อน เรียกได้ว่าเป็นช่วงที่อยู่สบายที่สุดในรอบปี

หลี่จินเหอนั่งอยู่บนเบาะหลัง มองถนนทั้งสองข้าง พลางแกว่งขาอย่างสบายอารมณ์ เธอขยับเข้าใกล้เสิ่นเฉาอีกนิด แล้วพูดอย่างร่าเริงว่า “ฉันรู้สึกว่าวันนี้คุณดูไม่เหมือนทุกวันเลย?”

เสิ่นเฉาหันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง “ไม่เหมือนตรงไหน?”

“อืม ดูหล่อขึ้น”