ตอนที่ 57 ขายงานทิ้งไปเถอะ

“รู้แล้ว พี่นี่ขี้บ่นจริง ๆ”

พอหลี่จินกั๋วได้ยินคำนี้ ก็พลันนึกถึงตอนที่พวกเขายังเด็ก สมัยนั้นน้องสาวคนนี้มักวิ่งตามหลังเขาเรียกพี่ชาย ๆ อยู่ตลอด ต่อมาเมื่อโตขึ้น เธอก็ไม่ยอมตามหลังเขาอีก พอเขาพูดกับเธอสักสองสามคำ เธอก็ยังต้องย้อนกลับมาว่า พี่นี่ขี้บ่นจริง ๆ

ก็ไม่รู้ว่าไปเรียนมาจากใคร

“ยัยหนูนี่นะ”

ใกล้จะต้องจากกันแล้ว หลี่จินกั๋วหายากที่จะรู้สึกเศร้าขึ้นมาสักหน่อย ไม่นานรถก็มา หลี่จินกั๋วตัวสูงใหญ่ถือของแทรกฝูงชนขึ้นไปก่อนใครเพื่อจองที่นั่งติดหน้าต่างให้เธอ แล้วกำชับอย่างละเอียด “พอถึงแล้วต้องเขียนจดหมายกลับมานะ”

“รู้แล้ว พี่ กลับไปเถอะ”