ตอนที่ 58 ฉันไม่ได้ตาบอดสักหน่อย

หลี่จินเหอเทียบที่อยู่บนจดหมายอีกรอบ ใช่ที่นี่แน่นอน

นั่งรถมาไกลขนาดนี้ก็ไม่สบายตัวอยู่แล้ว ดันต้องมาเดินหลงทิศหลงทางแถวนี้อีก ถามไปหลายคน แต่ละคนก็บอกให้เดินขึ้นเหนือบ้าง ลงใต้บ้าง เลี้ยวตะวันออกบ้าง ตะวันตกบ้าง น่าสงสารคนใต้อย่างเธอ ถูกชี้จนหัวหมุน กว่าจะหาที่นี่เจอ

ที่นี่เป็นเขตบ้านพักครอบครัวของโรงงานเหล็กกล้า ได้ยินว่าเดิมทีเป็นบ้านของนายทุนคนหนึ่ง ต่อมาถูกยึดเป็นของรัฐแล้วก็กลายเป็นเขตบ้านพักของโรงงานเหล็กกล้า ส่วนน้าเล็กของเธอพักอยู่ห้องสองห้องในลานบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

ลานบ้านไม่ใหญ่ หน้าประตูบ้านแต่ละหลังมีของกองไว้เต็มไปหมด ดูแล้วค่อนข้างแออัด