เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาอาหารเย็น ณ ร้านสะดวกซื้อความสุข
ทุกคนต่างถือชามข้าว พลางกินไปพลางฟังหลินอวี่เล่าเรื่องไปด้วย
ในที่สุด
เจียงเสี่ยวเมิ่งก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ "ที่แท้พี่หย่าหย่าก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ในปักกิ่งนี่เอง แต่ก็น่าเสียดายจริงๆ นะคะ พอกลับไปแล้ว หลังจากนี้คงไม่ได้เจอกันไปอีกพักใหญ่เลย"
หากจะพูดถึงเรื่องที่น่าเสียดายที่สุด ก็คือการที่หลินอวี่ยอมให้ฉินหย่าพาตัวอวี๋อวี๋ไปด้วย
นั่นหมายความว่า ในช่วงเวลาอันยาวนานหลังจากนี้ หลินอวี่จะไม่ได้รับโอกาสในการสุ่มรางวัล ซึ่งเท่ากับว่าเขาได้สูญเสียแหล่งรายได้สำคัญไปหนึ่งทาง
แน่นอนว่า สำหรับหลินอวี่ในตอนนี้ การสุ่มรางวัลไม่ได้มีความสำคัญมากขนาดนั้นอีกต่อไปแล้ว
แทนที่จะรั้งเด็กไว้ข้างกาย สู้ให้ฉินหย่าพาไปด้วยยังดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ช่วยให้เธอมีที่พึ่งทางใจ การต้องอยู่ตัวคนเดียวในต่างถิ่น คงจะเป็นเรื่องที่ทรมานใจอย่างยิ่ง
"เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว"