กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวีอ้ายหลิงยังคงไม่พอใจกับคำตอบนี้ เธอคว้ากรรไกรข้างตัวขึ้นมา ถลึงตาพูดว่า:
"พรุ่งนี้เหรอ? แกเชื่อไหมว่าแม่จะตายให้ดูตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย!"
"ฉันกับพ่อของแกอุตส่าห์ลำบากยากเข็ญเลี้ยงดูแกจนโต แกดีนักนะ พอโตขึ้นครึ่งปีถึงจะยอมโผล่หัวกลับบ้านสักหน แถมยังเป็นเพราะฉันบีบคั้นให้กลับมาอีก ลูกอกตัญญูแบบนี้ คนเป็นแม่อย่างฉันชิงตายๆ ไปซะยังจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนลำบากในวันข้างหน้า!"
หลินอวี่แทบจะร้องไห้ด้วยความตกใจ พูดแบบนี้ทำเอาเขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกชั่วช้าสามานย์ยกโทษให้ไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น...
"เอาแบบนี้แล้วกัน แม่บอกมาเลยว่าจะให้อยู่กี่วัน!"
"สามวัน อย่างน้อยสามวัน!"
"นี่มัน... ก็ได้ครับ"