เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินอวี่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งและรู้สึกผิด
"ผมรู้ว่าการปิดบังเรื่องหย่ากับพ่อแม่มันไม่ถูกต้อง แต่ผมก็แค่ไม่อยากให้พวกท่านต้องมาคอยกังวลเพราะผมนี่ครับ! ตั้งแต่เล็กจนโตพ่อกับแม่ก็เหนื่อยใจเพราะผมมามากพอแล้ว ผมไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเสียใจอีก ก็เลยปิดบังเอาไว้มาตลอด!"
"ในเมื่อตอนนี้พวกท่านจับได้แล้ว ในฐานะลูก ผมก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว!"
"วันนี้ไม่ว่าแม่จะลงโทษผมยังไง จะสั่งให้ผมคุกเข่าอยู่ตรงนี้ตลอดไปก็ยอมครับ! ขอแค่แม่สบายใจก็พอ!"
สวีอ้ายหลิงที่นั่งอยู่บนโซฟาสีหน้าไม่ได้ดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย หล่อนส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอพลางเอ่ยอย่างเย็นชา:
"งั้นแกก็คุกเข่าต่อไปก็แล้วกัน"
พูดจบหล่อนก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะอาหาร
"ตาแก่หลิน! กินข้าว!"
"โอ้! มาแล้วๆ!"