เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สวีอ้ายหลิงกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่บนโซฟา
เมื่อเห็นลูกชายหิ้วงูที่ไม่ไหวติงตัวหนึ่งกลับมา เธอก็เผยสีหน้ารังเกียจออกมาเต็มใบหน้าทันที พลางโบกไม้โบกมือรัวๆ พูดว่า
"เจ้าเด็กดื้อคนนี้นี่ จับได้แล้วก็รีบหาที่โยนทิ้งไปสิ จะเอากลับมาทำไมกัน?"
"ทิ้งไปก็เสียดายแย่ สู้กินลงท้องยังดีกว่าอีกครับ"
"แกทำเป็นด้วยเหรอ?"
"แน่นอนอยู่แล้วครับ!"
สวีอ้ายหลิงมีสีหน้าไม่เชื่ออย่างเต็มเปี่ยม ฝีมือทำอาหารของลูกชายตัวเองนั้นเธอรู้ดีอยู่แก่ใจ บอกได้แค่ว่าของที่ทำออกมาพอกินได้ แต่ไม่เฉียดใกล้คำว่าอร่อยเลยแม้แต่น้อย
เธอจึงลุกขึ้นยืน เดินตามเข้าไปในห้องครัว
เวลานี้หลินอวี่เริ่มใช้มือเปล่าถลกหนังงูแล้ว
เมื่อมองดูลีลาอันคล่องแคล่วชำนาญของลูกชาย คุณนายสวีก็แสดงสีหน้ากังขา เจ้าเด็กเวรนี่ทำเป็นจริงๆ อย่างนั้นหรือ?