กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เหวยเชียนเพิ่งจะก้าวเท้าอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเข้าสู่ประตูใหญ่ของจวนโหวจิ้งอัน ขันทีฝ่ายในผู้ประกาศราชโองการจากในวังก็พาขบวนพระราชพาหนะอันเกรียงไกรมาถึงหน้าประตูจวนแล้ว
ในใจเขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก รีบเรียกรวมคนทั้งบุรุษสตรีคนเฒ่าคนแก่ในจวน พากันคุกเข่าลงเต็มพื้นห้องโถงใหญ่ รับราชโองการด้วยความนอบน้อมเคารพอย่างยิ่ง
ครั้นได้ยินราชโองการสั่งการเข้มงวดให้เขา “ออกเดินทางภายในวันนี้ มุ่งหน้าไปตรวจการยุทโธปกรณ์ที่หลานโจวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออันห่างไกล หากไร้รับสั่งห้ามกลับเมืองหลวงโดยพลการ” ลู่เหวยเชียนก็ถึงกับยืนตะลึงงันไปทั้งร่าง
หลังจากรับราชโองการแล้วลุกขึ้น เขาหันศีรษะไปตามจิตสำนึก ทอดสายตามองหนานเฉียวผู้มีสีหน้าเฉยเมยท่ามกลางฝูงชนอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง