เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หนานเฉียวเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน แล้วจึงอาศัยกระจกทองเหลืองข้างโต๊ะน้ำชาจัดแต่งปอยผมและอาภรณ์เล็กน้อย กระทั่งทั่วร่างดูไม่ออกถึงร่องรอยการเสียกิริยาหลั่งน้ำตาแม้แต่น้อย หัวใจที่แขวนลอยอยู่สูงของสวีซู่จึงค่อยทอดลงสู่ที่เดิมทีละน้อย
เขากดข่มความอาลัยอาวรณ์ไร้ที่สิ้นสุดที่ซัดสาดอยู่ในก้นบึ้งดวงตา น้ำเสียงอ่อนโยนกำชับอย่างแผ่วเบาว่า
“ไปเถิด กลับเรือนหลังไป ทำทุกอย่างตามปกติก็พอ อย่าได้ให้ผู้อื่นมองเห็นความผิดปกติเป็นอันขาด”
หนานเฉียวพยักหน้าน้อย ๆ ยอบกายคารวะเขาหนึ่งครั้ง น้ำเสียงอันอ่อนหวานแฝงความโล่งอกโล่งใจประหนึ่งปลดวางภาระหนักอึ้งลงได้หลายส่วน
“ท่าน ตัวข้าขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ”
สวีซู่เองก็พยักหน้าน้อย ๆ ทว่าสายตากลับทอดมองตามเงาร่างของนางไปอย่างแนบแน่น