ตอนที่ 319 ตอน-ระหว่างเจ้ากับข้า

สวีซู่ฝืนสะกดสีหน้าและมโนจิตให้สงบนิ่ง เอ่ยเสียงทุ้มว่า “พี่สะใภ้ฮูหยินอย่าได้ร่ำไห้เลย เจ้าจงรออยู่ที่นี่สักเค่อเถิด”

กล่าวจบ เขาก็หมุนกายผลักประตูเดินออกไป

หนานเฉียวได้ยินแว่ว ๆ ว่าเขาเอ่ยกำชับผู้ติดตามใต้ระเบียงด้วยน้ำเสียงต่ำและเข้มงวดยิ่งอยู่สองสามประโยค เพื่อป้องกันมิให้มีผู้ใดลอบเข้ามาสอดแนมใกล้ ๆ

ชั่วครู่ต่อมา สวีซู่ก็ย้อนกลับมา พลางหันไปปิดประตูไม้บานหนาของห้องหนังสือลงอย่างแน่นหนา

เขากลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม สีหน้าเคร่งขรึมและจดจ่อยิ่ง “พี่สะใภ้ฮูหยิน...”

ทว่าหนานเฉียวกลับเอ่ยแทรกเขาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว “ใต้เท้า ภายหน้าโปรดอย่าได้เรียกตัวข้าว่า ‘พี่สะใภ้ฮูหยิน’ อีกเลย ได้หรือไม่เจ้าคะ ตัวข้าในยามนี้สะอิดสะเอียนคำเรียกขานว่า ‘ฮูหยิน’ จนถึงที่สุดแล้ว ตัวข้าไร้ซึ่งยศสตรีพระราชทานติดตัว ทั้งมิใช่ภรรยาเอก แม้แต่ครึ่งหนึ่งของคำว่าฮูหยินก็ยังมิอาจนับได้ หากใต้เท้าจะเห็นใจ ตัวข้ามีชื่อเดิมว่า ‘หนานเฉียว’ ภายหน้าท่านเรียกข้าสักคำว่า ‘หนานเฉียว’ ก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

นัยน์ตาดำขลับของสวีซู่หดเล็กลงฉับพลัน

แม้ในใจของเขาจะยังคงเปี่ยมไปด้วยโทสะต่อลู่เหวยเชียน ชิงชังที่อีกฝ่ายมีโอกาสขอพระราชทานยศสตรีขุนนางให้แก่หนานเฉียวได้แท้ ๆ ทว่าสุดท้ายกลับมอบเกียรติยศอันสูงส่งนี้ให้แก่จางจืออวี่ ทว่าในยามนี้ หนานเฉียวกลับเอ่ยปากให้เขาเรียกชื่อเดิมของนางด้วยตนเอง