ตอนที่ 318 ตอน-ใต้เท้าโปรดพิจารณา ตัวข้าไม่เคยรักลู่เหวยเชียนเลย

สวีซู่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ หนึ่งคำ หัวใจเต้นระรัวมิเป็นจังหวะ

เขากลัวยิ่งนักว่าสีหน้าของตนจะเย็นชาเกินไปจนดูไร้ความรู้สึก ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกเบื่อหน่ายแล้วหมุนกายจากไป จึงรีบวางถ้วยชาลง พยายามสะกดข่มอารมณ์อันปั่นป่วนภายในใจ แล้วประดับรอยยิ้มที่แลดูสำรวมและนอบน้อมยิ่งบนใบหน้า

“พี่สะใภ้ฮูหยินวันนี้ช่างว่างเว้นยิ่งนัก ถึงมีเวลามายังเรือนหน้าได้”

หนานเฉียวกวาดสายตาคู่งาม ริมฝีปากสีชาดอันเย้ายวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนแฝงเสน่ห์ ชวนหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยว่า

“ตัวข้าอยู่เรือนหลังได้ยินว่าท่านสวีมาเยือน คิดว่าซื่อจื่อยังคงอยู่ที่ค่ายทหารใหญ่ยังมิกลับมา เกรงว่าบ่าวไพร่จะละเลยแขกผู้มีเกียรติ จึงได้มาปรนนิบัติน้ำชาร้อนด้วยตนเองเจ้าค่ะ”

สวีซู่จับจ้องใบหน้างดงามอันเป็นที่ถวิลหาในความฝันของตนตาไม่กะพริบ เอ่ยตอบอย่างเหม่อลอยไปบ้างว่า

“ขอบคุณพี่สะใภ้ฮูหยินที่เป็นห่วง”

หนานเฉียวยังคงแย้มยิ้มอย่างเหมาะสม เอ่ยเตือนเสียงเบาว่า

“เมื่อครู่นี้ท่านสวีได้ขอบคุณตัวข้าไปรอบหนึ่งแล้วเจ้าค่ะ”