ตอนที่ 292 แย่งชิงด้วยกำลัง 7

ยามที่ลู่เหวยเชียนก้าวเท้าเข้าไปในเรือนพักหลังเล็กอันห่างไกลของหนานเฉียวอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ฝีเท้าพลันชะงักงัน ทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่กับที่โดยสิ้นเชิง

ในความคาดหมายของเขา จางหนานเฉียวที่ถูกเขาละเลยและเย็นชาใส่มาตลอดครึ่งปีเต็ม เรือนพักแห่งนี้ย่อมต้องทรุดโทรมเงียบเหงา เต็มไปด้วยความรกร้างน่าเวทนาเป็นแน่ ส่วนตัวนางก็คงไร้การแต่งแต้มประทินโฉม มีแต่ความตรอมใจทุกข์ระทม ประหนึ่งฝอยทองกาฝากที่จวนเจียนจะเหี่ยวเฉา

ทว่า ภาพเบื้องหน้ากลับผิดแผกแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

แม้จะเป็นเดือนสิบสองอันหนาวเหน็บ หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า ดินแดนเล็ก ๆ แห่งนี้กลับถูกดูแลปัดกวาดจนหน้าต่างกระจ่างโต๊ะตั่งสะอาดเอี่ยม จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งนัก

ใต้ระเบียงทางเดินแขวนโคมผ้าโปร่งสีแดงที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่สองดวง ส่องประกายแสงนวลตาอันอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวและหิมะ