ตอนที่ 145 คารวะไทเฮา (3)

“ฮ่องเต้ วันนี้เจ้าจงใจอ้อมค้อมเสียยกใหญ่พานางมายังตำหนักฉือหนิงของข้า เพียงเพื่อพาหนานเฉียวมาคารวะข้ากระนั้นหรือ”

สิ้นคำกล่าว รอยยิ้มรื่นเริงผ่อนคลายในห้องเมื่อครู่ก็พลันหดหายไปเล็กน้อยในทันที

ฮองเฮาซูหลานเจินเฉลียวฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมรู้ซึ้งถึงวิถีการเอาตัวรอดในฝ่ายในเป็นอย่างดี

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จึงหลุบสายตาลงทันที วางถ้วยชาในมือกลับลงบนโต๊ะเล็กอย่างสงบนิ่งไม่แสดงพิรุธ ตาดูจมูก จมูกดูใจ ไม่เอ่ยคำใดอีกต่อไป

สีหน้าของฮ่องเต้เองก็พลอยเรียบเฉยลงไปหลายส่วนในชั่วพริบตานี้เช่นกัน

พระองค์มิได้รีบร้อนเปิดปากต่อหน้าไทเฮา หากแต่เบือนสายตาไปมองหนานเฉียวแวบหนึ่งก่อน