ตอนที่ 146 ทั้งที่รู้ดีว่าเพียงครู่เดียวก็ต้องพรากจาก ทว่ายังคงตัดใจปล่อยมือไม่ลง

นับแต่ปรนนิบัติไทเฮาเหนียงเหนียงเสวยพระกระยาหารกลางวันเสร็จสิ้นในตำหนักฉือหนิง หิมะเหมันต์ที่โปรยปรายร่วงพรูรบกวนความสงบมาค่อนวันสายนี้ ในที่สุดก็ค่อย ๆ ซาอานุภาพลง

ครั้นย่างเข้าสู่จวนสวี กลับมายังรังน้อยแสนสุขสงบของคนทั้งสอง หนานเฉียวก็ปล่อยให้หญิงรับใช้ปรนนิบัติถอดเสื้อคลุมกันหนาวออก

นางหมุนกายกลับมา มองดูสวีซู่ที่เดินทอดน่องตามเข้ามาในห้องอย่างเอื่อยเฉื่อย สีหน้าท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์จนผิดไปจากภาพลักษณ์เฉียบขาดฉับไวดั่งสายฟ้าฟาดในวันวาน นัยน์ตางามพริ้มพรายตวัดมองเบา ๆ อดมิได้ที่จะเอ่ยซักไซ้ด้วยความประหลาดใจใคร่รู้:

“สามี วันนี้ตลอดทั้งวันของท่าน... อย่าบอกนะว่ากระทั่งตำแหน่งข้าราชการในศาลาว่าการ ท่านก็มิได้ไปเข้าเวร?”

สวีซู่ได้ยินวาจานี้ มุมปากพลันยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์แสนกลอย่างยิ่ง: