ตอนที่ 127 ความเสียใจที่เพิ่งมารู้สึกตัวในภายหลัง

กล่าวถึงวันนั้น จางจืออวี่ได้รับความตกใจจากตำหนักบ่อน้ำพุร้อนแล้วกลับมายังจวนโหว ติดต่อกันถึงสองวัน ที่ในอกคล้ายมีหินก้อนใหญ่แขวนถ่วงไว้

จนกระทั่งเห็นว่าภายในจวนสงบเงียบไร้คลื่นลม ภายนอกไม่มีข่าวลือแม้เพียงครึ่งเสี้ยว หัวใจของนางที่แทบจะกระดอนพ้นลำคอ จึงนับว่าตกลงกลับมาอย่างสงบสุขได้

ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปคราหนึ่ง นางนับว่ามองสถานการณ์ปรุโปร่งจนหมดสิ้น ความรักใคร่ระหว่างชายหญิงอันน้อยนิดที่มีต่อลู่เหวยเชียนก็พลันมอดดับไปจนสิ้นเชิง

ในกำแพงสูงลานกว้างของจวนโหวจิ้งอันแห่งนี้ ความโปรดปรานอันเลื่อนลอยสุญตาเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ที่สุด มีเพียงอำนาจและทรัพย์สินที่กุมไว้ในมือเท่านั้น จึงจะเป็นทุนรอนสำหรับการตั้งหลักปักฐานใช้ชีวิต