ตอนที่ 114 สุนัขจิ้งจอกพึ่งบารมีเสือ

บนทางเดินแคบในเรือนพักนอกจวน ลมหนาวประดุจดาบคม พัดม้วนพาเศษหิมะบนพื้นให้ปลิวกระจาย

จางจืออวี่เดินโซซัดโซเซอยู่บนถนนปูแผ่นหินเขียว ทุกย่างก้าวที่ทอดออกไป นางล้วนรู้สึกว่าชีวิตครึ่งค่อนของตนเองนี้ช่างไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

นางหยิ่งทะนงในชื่อเสียงความปราดเปรื่องของตนมาโดยตลอด คิดว่าตนฉลาดล้ำเลิศ ทว่าจนกระทั่งถึงบัดนี้จึงได้ค้นพบความจริงอันน่าสังเวชว่า นางเทียบไม่ได้แม้กระทั่งเส้นผมเพียงเส้นเดียวของหนานเฉียว

หนานเฉียวใช้ชีวิตได้อย่างกระจ่างแจ้งและขาวสะอาดยิ่งนัก

ก็นั่นสินะ อย่างไรเสียหนานเฉียวก็เป็นคนที่กลับมาใช้ชีวิตอีกชาติหนึ่ง ย่อมทนทุกข์มามากกว่าตนอีกหลายปี

แม้ตัวนางเองจะเป็นดวงจิตแค้นที่กลับชาติมาเกิด ทว่าในชาติก่อนนั้นนางสิ้นใจตายไปตั้งแต่อายุเพียงสิบแปดปี คนตายไหนเลยจะรับรู้ความทรมานและมีโลกทัศน์กว้างไกลเท่าคนเป็นเล่า