ตอนที่ 90 ลำเอียงรัก

หนานเฉียวจรดพู่กันลงเส้นสุดท้าย คัดลอกไปได้ราวสองร้อยกว่าตัวอักษร บริเวณขมับก็ซึมเหงื่อเม็ดละเอียดออกมาบาง ๆ แล้ว

นางวางพู่กันขนม่วงลง พลอยเงยหน้าขึ้น กลับเห็นสวีซู่ยังคงรักษากิริยาท่าทางเดิมก่อนหน้านี้ ดวงตาคู่หนึ่งทอประกายสว่างจ้าอย่างน่าประหลาด กำลังจ้องมองตนเองตาไม่กะพริบ

หนานเฉียวใจไหวระริก อดมิได้ที่จะเม้มริมฝีปากแย้มยิ้มเอ่ยว่า “ทางข้านี้ก็พอสมควรแล้ว ข้อมือเมื่อยล้าอยู่บ้าง จะไปอาบน้ำพักผ่อนแล้วเจ้าค่ะ”

ทว่าสวีซู่กลับไม่ยอม ฝ่ามือทาบทับลงบนหลังมือของนาง บีบเบา ๆ ไม่ยินยอมให้นางขยับเขยื้อน “รออีกสักประเดี๋ยวเถิด แค่ครู่เดียวเท่านั้น”

หนานเฉียวทั้งขำทั้งขันไม่ออกอยู่บ้าง “อยู่ดี ๆ ยังจะต้องรออะไรกันอีกหรือเจ้าคะ”