ตอนที่ 77 ในฐานะมารดา

สวีซู่เอ่ยลาลู่เหวยเชียนจากโรงน้ำชา แล้วควบม้ากลับมายังจวนตลอดทาง

ลมและหิมะหวีดหวิวอยู่ข้างหู ทว่าในสมองของเขากลับพลันผุดเรื่องราวเก่าก่อนจากอดีตชาติขึ้นมามากมาย

อดีตชาติหนานเฉียวอยู่ในจวนโหวจิ้งอันสิบปี ให้กำเนิดบุตรที่เฉลียวฉลาดน่ารักสามคน บุตรชายคนโตปราดเปรื่อง บุตรชายคนรองซื่อตรงจริงใจ บุตรสาวคนเล็กอ่อนหวานไร้เดียงสา

ยามนั้นเขาในฐานะมิตรไมตรีระหว่างสองตระกูล ก็เคยอุ้มเด็กทั้งสามคนนั้นอยู่หลายครา ในใจเอ็นดูรักใคร่อย่างยิ่ง เสียดายเพียงแต่... เพลิงไหม้ศาลบรรพชนครานั้น มิเพียงเผาผลาญตระกูลขุนนางร้อยปีของจวนโหวจนสิ้น ยังได้พรากเด็กไร้เดียงสาทั้งสามคนนั้นไปทั้งเป็น...

หากจะกล่าวไปแล้ว ลู่เหวยเชียนไม่คู่ควรกับการเป็นสามี เป็นบิดาเลยแม้แต่น้อย