ตอนที่ 76 คำนึงลึกซึ้งสำนึกเสียใจถึงกระดูก

ลู่เหวยเชียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้งอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ฝืนสะกดความตระหนกตกใจและไอหนาวเหน็บที่ผุดขึ้นจากความลับในราชสำนักภายในทรวงอกให้สงบลง

เขาสาวเท้าเดินไปยัง “สนามรบ” ในเรือนหลัง ยังมิทันได้ก้าวเข้าประตู ก็พลันได้ยินเสียงบริภาษแหลมคมและเสียงเอะอะร้องไห้ฟูมฟายของสตรีดังแว่วออกมาจากในห้อง

พอเลิกม่านก้าวเข้าไป ด้านในห้องก็ตกอยู่ในสภาพกระจุยกระจายยับเยินไปหมดแล้ว

ถ้วยชาเครื่องเคลือบขาวแตกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น น้ำชาปนเปื้อนผลไม้ขนมของว่างไหลนองเปียกชุ่มพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับ

มวยผมของย่าใหญ่สกุลเหอหลุดลุ่ยเล็กน้อย ทว่ายังคงปั้นสีหน้ายิ้มแสยะไม่ถึงดวงตา ใช้ผ้าเช็ดหน้ากุมอกพลางร้องโอดโอย “ไอ้หยา” ไม่ขาดสาย

ส่วนจางจืออวี่นั้นใบหน้าเขียวคล้ำ มือทั้งสองกำสมุดบัญชีของร้านผ้าไหมไว้แน่น ริมฝีปากสีชาดสั่นระริก กำลังขึ้นเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด

เทียนเซียงหญิงรับใช้ชั้นหนึ่งข้างกายร้อนใจจนหมุนวนเป็นลูกข่าง รีบเข้ามากางแขนปกป้องอยู่เบื้องหน้านายตน

เมื่อทอดทัศนาสตรีสองนางตรงหน้าที่กำลังฉะฝีปากแย่งชิงเศษเงินเพียงไม่กี่ตำลึง ลู่เหวยเชียนยืนนิ่งอยู่ตรงธรณีประตู กำปั้นในแขนเสื้อกำแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่นอยู่อย่างนั้น