ตอนที่ 53 การที่เขาขอแต่งกับเจ้านั้น หาใช่ความบังเอิญในชาตินี้ แต่คือการวางแผนไว้ตั้งแต่ในอดีตชาติ

ลู่เหวยเชียนเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ ทั้งที่ยังสวมรองเท้าและถุงเท้าไม่เรียบร้อยดี ก็ตีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา มุ่งหน้าตรงไปยังห้องหนังสือด้านนอกทันที

ภายในห้องหนังสือไร้แสงตะวันสาดส่องมาหลายปี จึงดูค่อนข้างเย็นเยียบและมืดสลัว

เขาขบฟันกรามแน่นอย่างเคียดแค้น กระชากกระดาษเฉิงซินถังออกมาแผ่นหนึ่ง จุ่มพู่กันจนชุ่มน้ำหมึกเข้ม

โทสะ ความอับอาย และความชิงชังในอกของเขาแทบจะระเบิดทะลักออกมา ยามจรดพู่กันลงไป พลังก็กดลึกทะลุหลังกระดาษ ทุกตัวอักษรล้วนแฝงไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดจากการขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เพียงชั่วเวลาสองก้านธูป จดหมายที่มีตัวอักษรเรียงกันแน่นขนัดฉบับหนึ่งก็เขียนเสร็จสิ้น

ลู่เหวยเชียนพับจดหมาย ยัดใส่ในซอง แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หลิงเฟิง เข้ามา”

หลิงเฟิงองครักษ์คนสนิทขานรับแล้วก้าวเข้ามา ลู่เหวยเชียนยื่นจดหมายที่ยังคงกรุ่นกลิ่นน้ำหมึกนั้นออกไป แววตาดำมืดดุร้ายจนน่ากลัว สั่งการทีละคำอย่างหนักแน่น