ตอนที่ 47 ใช้ของหลวงเพื่อประโยชน์ส่วนตน

ยามจางจืออวี่จากไป แทบจะซวนเซโซซัดโซเซหนีเตลิดออกจากประตูใหญ่จวนรองผู้ตรวจการ

ภายในโถงรับรองกลับคืนสู่ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าอีกครา หลงเหลือเพียงกลิ่นหอมเย็นเจือจางสายหนึ่งที่ยังค้างอยู่ในเตากำยาน ลอยอวลแผ่กระจายออกไปท่ามกลางเงามืดครึ้มที่ปกคลุมทั่วทั้งห้อง

หนานเฉียวนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือเพียงลำพัง ปลายนิ้วที่บีบผ้าเช็ดหน้าไว้สั่นระริกไม่หยุด

นางมิได้ขยับเขยื้อน ดวงตากระจ่างเย็นชาคู่หนึ่งจับจ้องไปยังฉากกั้นภาพภูผาสายน้ำผ้าไหมหนาบานนั้นอย่างนิ่งสงบ

ชั่วพริบตาถัดมา หลังฉากกั้นก็มีเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าแผ่วเบาดังขึ้น สวีซู่ก้าวเท้าเดินออกมาทีละก้าว

สี่สายตาประสานกัน บรรยากาศรอบด้านกดดันหนักอึ้งเสียจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้