ตอนที่ 46 หน้าหนาขึ้นอีกนิด กินอิ่มขึ้นอีกหน่อย

รอยยิ้มปะทะสายลมตรงหัวเรือของหนานเฉียว เมื่อตกลงสู่สายตาของสวีซู่ ก็ประหนึ่งได้รับราชโองการอภัยโทษครั้งใหญ่

ท่านผู้ตรวจการราชสำนักผู้นี้ซึ่งปกติคอยวางแผนจับผิดขุนนางนับร้อยในสำนักอูไถจนแทบไม่เคยแม้แต่จะเลิกคิ้ว ยามกลับมาถึงจวนแล้ว ทั้งตัวกลับเกาะแกะคลอเคลียนางจนเกินงาม

ตลอดทั้งช่วงบ่าย ในห้องอุ่นของเรือนหลักก็ไม่เคยเรียกให้ผู้อื่นเข้ามารับใช้เลย

หนานเฉียวเอนกายอยู่บนตั่งอ่านบันทึกการเดินทางเล่มนั้นที่ขอบกระดาษเปิดจนเยิน สวีซู่ก็คอยอยู่ข้างโต๊ะยาวเพื่อเทียนเซียง

น้ำชาเย็นชืด เขาก็ยกกาทองแดงม่วงขึ้นมาเติม รินใส่ถ้วยยกมาจรดริมฝีปากนาง ทั้งยังไม่ลืมใช้ฝ่ามือแนบข้างถ้วยเพื่อทดสอบอุณหภูมิ

หนานเฉียวเปิดตำราจนปลายนิ้วเริ่มเย็นเฉียบ เขาก็โอบกอดนางพร้อมเก้าอี้เข้ามาไว้ในอก ใช้มือคู่อันอบอุ่นนั้นกุมนิ้วมือของนางไว้ คอยลูบคลึงนวดเฟ้นเป็นจังหวะ

จวบจนกระทั่งถึงเวลารับสำรับค่ำ สวีซู่ยิ่งกระทำคำว่า “ปรนนิบัติ” จนถึงขีดสุด

บ่าวไพร่เพิ่งจะจัดวางกับข้าวเสร็จสรรพ เขาก็โบกมือไล่หญิงรับใช้ออกไป แล้วถือตะเกียบเงินด้วยตนเองคอยคีบอาหารให้หนานเฉียว