ตอนที่ 45 ลมแม่น้ำพัดเข้าสู่อก

ยามที่รถม้ามาถึงท่าเรือแม่น้ำเปี้ยน ดวงตะวันก็ลอยสูงขึ้นมากแล้ว

แม่น้ำเปี้ยนสายนี้คือชุมทางเส้นทางน้ำเมืองหลวง สองฟากฝั่งลำน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ใบเมเปิลต้องน้ำค้างแข็งแดงฉานดั่งเปลวเพลิง ต้นกกที่ทอดยาวเป็นแนวกวัดแกว่งตามสายลมพัดเอื่อย ก่อเกิดเป็นความเวิ้งว้างทอดยาวเป็นผืนเดียวกัน

ผิวน้ำปราศจากลมและควันใด ๆ ดูสะอาดตานัก นานทีจึงจะมีห่านป่าเดียวดายที่พลัดฝูงบินเฉียดผ่านฟากฟ้าคราม พุ่งดิ่งหายลับเข้าไปในทัศนียภาพฤดูใบไม้ร่วงอันไร้ขอบเขตนั้น

สวีซู่ประคองหนานเฉียวลงจากรถม้า

ริมท่าเรือมีเรือสำราญสองชั้นจอดเทียบรออยู่นานแล้ว ที่หัวเรือมีไฟในเตาเผาไหม้ ส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ดังสะท้อน

“ลมแรง ระวังใต้เท้าด้วย”

แม้ใบหน้าหล่อเหลาของสวีซู่จะยังคงเย็นชา ทว่ามือที่ทาบอยู่บนข้อศอกของหนานเฉียวกลับมั่นคงและมีแรงยิ่งนัก

หนานเฉียวมโนจิตไม่สงบ ยามก้าวขึ้นดาดฟ้าเรือ พื้นรองเท้าบูตก็ลื่นไถลไปบนแผ่นไม้เปียกชื้น ร่างกายเอียงวูบไปทันที

ยังไม่ทันที่นางจะกรีดร้องด้วยความตกใจ สวีซู่ก็ตวัดแขนโอบรั้งตัวนางไว้ ดึงร่างนางทั้งร่างเข้ามากระชับแนบแน่นไว้ในอ้อมอก