ตอนที่ 13 ขุนนางผู้นี้เพียงถามเจ้าคำเดียว ในใจเจ้า อยากแต่งให้ลู่โส่วเชียนผู้นั้นหรือไม่?

นางเฉินที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานกลอกตาไปมา มองดูบรรยากาศของทั้งสองคนแล้ว ก็รีบปั้นยิ้มเอ่ยปากขึ้นว่า

“หนานเฉียวเอ๋ย วันนี้แดดกำลังดี ดอกไห่ถังจวนตะวันตกสองสามต้นนั้นในสวนของพวกเรากำลังบานสะพรั่ง เจ้าพาท่านสวีไปเดินเล่นในสวนเถิด จะได้มิต้องมานั่งอุดอู้อยู่กับคนแก่อย่างพวกเรา”

นี่เป็นความหมายที่ปล่อยให้ชายหญิงได้พบปะกันตามลำพังนั่นเอง

หนานเฉียวก้มหน้าขานรับว่า “เจ้าค่ะ” จากนั้นจึงนำทางสวีซู่ออกจากโถงใหญ่

แสงแดดยามบ่ายกำลังดี สาดส่องเป็นประกายระยิบระยับลงบนถนนแผ่นหินสีน้ำเงิน

ทั้งสองคนเดินตามกันหน้าหลัง เงียบงันไร้วาจาอยู่นาน