บทที่ 397 การอำลาครั้งสุดท้าย (2)

บทที่ 397 การอำลาครั้งสุดท้าย (2)

ตั้งแต่วินาทีที่ฉินเหย่มาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็รู้สึกว่าซูถังมีบางอย่างผิดปกติ

เธอสงบนิ่งเกินไป

สงบนิ่งจนน่ากลัว

ทหารหญิงคนอื่น ๆ ต่างร้องไห้ กรีดร้อง และทำอะไรไม่ถูก

แต่เธอกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต ราวกับโลกทั้งใบไม่เกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป

บนใบหน้าของเธอไม่มีอารมณ์ใด ๆ ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเศร้า แม้แต่ความโกรธก็ไม่มี

มีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงันอันไร้ชีวิตชีวาที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่น

หัวใจของฉินเหย่บีบรัดอย่างรุนแรง

เขาอยากเห็นเธอร้องไห้ อยากเห็นเธอโวยวาย อยากเห็นเธอพังทลายลงเสียยังดีกว่า