บทที่ 366 เมื่อคิดจะยัดเยียดความผิด จะหาข้อกล่าวหามาไม่ได้เชียวหรือ

บทที่ 366 เมื่อคิดจะยัดเยียดความผิด จะหาข้อกล่าวหามาไม่ได้เชียวหรือ

ภูเขาหลังค่าย?

ออกจากหอพัก?

หวังเสี่ยวหยางุนงงไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่รู้เลยว่าครูฝึกกำลังพูดถึงอะไร ทั้งที่เธอไม่ได้ก้าวออกจากเตียงเลยแม้แต่ก้าวเดียว!

สมองของเธอว่างเปล่า ไม่อาจทำความเข้าใจข้อกล่าวหาที่จู่ ๆ ก็ถาโถมเข้ามา ซึ่งร้ายแรงกว่าเรื่องแอบกินของเป็นร้อยเท่าได้เลย

เธอทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างสุดแรงตามสัญชาตญาณ ปากอ้าแล้วหุบ หุบแล้วอ้า แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย ราวกับมีก้อนสำลีขนาดใหญ่อุดอยู่ในลำคอ

ในชั่วขณะนั้น เปลือกตาของซูถังกระตุกเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

เธอเข้าใจทันทีว่าเป้าหมายของจางรั่วปิงไม่ใช่ช็อกโกแลตเลย