บทที่ 365 เสี่ยวหยาถูกต้อนจนไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

บทที่ 365 เสี่ยวหยาถูกต้อนจนไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

โครม!

หีบไม้ใบเล็กที่หวังเสี่ยวหยาวางไว้ตรงหัวเตียงถูกเปิดออกอย่างแรง เสื้อชั้นในสำหรับเปลี่ยนหลายตัว ผ้าฝ้ายพื้นบ้านลายดอกที่เธอเก็บสะสมคูปองผ้าอยู่นานกว่าจะซื้อมาได้หนึ่งผืน รวมถึงแผ่นรองพื้นรองเท้าผ้าหลายชั้นที่เย็บค้างไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อเตรียมส่งกลับไปให้แม่ที่บ้านใช้ ต่างกระจัดกระจายเต็มพื้น

โครม!

ตู้ของซูถังก็ถูกเปิดออกเช่นกัน ข้างในมีเพียงชุดฝึกทหารไม่กี่ชุดที่พับไว้อย่างเรียบร้อยกับผ้าขนหนูหนึ่งผืน เรียบง่ายจนแทบไม่เหมือนตู้ของผู้หญิง

เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารถึงขั้นกระชากปลอกหมอนของทั้งสองออกอย่างหยาบคาย เทเปลือกเมล็ดบักวีตที่ใช้ยัดหมอนออกมา จากนั้นก็สะบัดผ้าห่มที่พับเป็นเหลี่ยมเรียบร้อยราวกับก้อนเต้าหู้จนกระจาย ทำให้ฝุ่นฟุ้งไปทั่วบริเวณ