กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 367 ความผิดทั้งหมด ฉันจะรับไว้คนเดียว
จางรั่วปิงกวาดสายตาเย็นชาไปยังทหารหญิงคนอื่น ๆ ภายในหอพัก น้ำเสียงของเธอไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
"แล้วพวกเธอล่ะ? มีใครเห็นอะไรอีกไหม? หรือมีใครยืนยันได้ว่าตั้งแต่ดับไฟจนถึงตอนนี้ หวังเสี่ยวหยาอยู่ในหอพักตลอด ไม่เคยออกไปไหน?"
ภายในหอพักเงียบสนิท
เหล่าทหารหญิงต่างก้มหน้าลง บ้างมองหน้ากันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าเปิดปากก่อน
ในเวลาแบบนี้ ใครจะกล้าพูดช่วยหวังเสี่ยวหยา? นั่นไม่เท่ากับแสดงตัวต่อต้านครูฝึกอย่างชัดเจนหรอกหรือ?
อีกอย่าง ใครจะรับประกันได้เต็มร้อยว่าหวังเสี่ยวหยาไม่ได้ออกไปไหนจริง ๆ?