กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 299 พวกนายสองคนจะแข่งกันก็เชิญ ฉันขอกินข้าวอย่างเดียวพอ!
ตอนที่เจียงเหยียนปอกไข่เมื่อครู่ เขากำลังคิดอะไรอยู่?
เขาคิดว่าในฐานะผู้บัญชาการ ซูอันใช้สมองอย่างหนักจนสูญเสียพลังงานไปมาก จึงจำเป็นต้องได้รับโปรตีนคุณภาพดี และไข่ไก่ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งกลับจากสนามรบ คงเหนื่อยล้ามากจนไม่อยากเสียแรงแม้แต่จะปอกเปลือกไข่ การที่เขาปอกให้จึงเป็นการแสดงความเอาใจใส่
เขาคิดว่าเมื่อเทียบกับวิธีหยาบ ๆ ของเกาข่ายที่แทบอยากเทอาหารทั้งถาดให้ซูอัน ความห่วงใยอย่างเงียบ ๆ ของเขาดูมีชั้นเชิงกว่า และสะท้อนถึงความละเอียดรอบคอบกับความสุขุมของผู้บัญชาการได้ดีกว่า
เขาคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว
ทั้งท่าที จังหวะเวลา วิธีการ และความหมาย...