กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 298 ฉันมีมือ แล้วก็ไม่กินไข่แดงด้วย!
ใบหน้าของเกาข่ายเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำในพริบตา ตะเกียบในมือถูกกำจนเกิดเสียงดังกรอด เส้นเลือดบนหลังมือปูดนูนขึ้นมา
เขาจ้องเจียงเหยียน ก่อนหันไปมองไข่ต้มสีขาวอวบอ้วนที่ดูขัดตาในชามของซูอัน รู้สึกเหมือนมีสำลีก้อนหนึ่งอุดอยู่ในอกจนร้อนรุ่มไปหมด
ไข่ฟองนั้นกลมอ้วน ผิวเรียบลื่นราวกับหยก วางอยู่อย่างสงบข้างกองหมูตุ๋นน้ำแดงสูงใหญ่ที่เกาข่ายเพิ่งกองขึ้นมา
อย่างหนึ่งมีน้ำซอสมันวาวสีน้ำตาลแดง ดูโดดเด่นสะดุดตา
อีกอย่างขาวสะอาดราวกับหยก ดูเรียบง่ายและสุขุม
ไอ้คนแซ่เจียง!