บทที่ 295 พวกเราแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

บทที่ 295 พวกเราแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย

โจวหลางตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง

เขามองซูอันราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาด ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาทั้งหมด

วิชาเลียนเสียง...

สิ่งที่มีอยู่เพียงในเรื่องเล่าของนักเล่านิทาน หรือในตำนานอันน่าเหลือเชื่อตามตรอกซอกซอย ผู้หญิงคนนี้กลับทำได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?!

มิน่าเล่า...มิน่าตอนนั้นเขาถึงรู้สึกว่ารายงานของ "โหวจื่อ" เต็มไปด้วยช่องโหว่

แต่หยวนเป้าเจ้าโง่ที่ถูกความอยากชนะบังตาคนนั้นกลับไม่ยอมฟังคำเตือนใด ๆ เลย ถึงขั้นใช้อำนาจกดข้อสงสัยของทุกคนเอาไว้ทั้งหมด

ที่แท้ตั้งแต่ตอนนั้น พวกเขาก็ตกลงไปในกับดักที่ผู้หญิงคนนี้ขุดเตรียมไว้ด้วยตัวเองแล้ว!

พวกเขาเหมือนหุ่นเชิดกลุ่มหนึ่งที่ถูกเชือกชัก ทุกย่างก้าวอยู่ในการคำนวณของเธอ แต่กลับแสดงละครเดินทัพสู่ชัยชนะอย่างลำพองใจจนน่าขัน

ทันทีที่เสียงพูดสิ้นสุดลง เสียงดังสวบก็ดังขึ้น ม่านประตูเต็นท์ถูกเปิดออกอย่างแรง!