บทที่ 224 คะแนนสูงสุดของทั้งค่ายหรือ?

บทที่ 224 คะแนนสูงสุดของทั้งค่ายหรือ?

เจียงเหยียนถามว่า "เธอเป็นใคร?"

คำถามสั้น ๆ นี้ราวกับมีคนยกน้ำเย็นทั้งอ่างมาราดศีรษะไป๋เวย

เขาจำเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทหารที่พันตัวเองจนดูเหมือนผู้ประสบภัยกำลังหนีเอาชีวิตรอดคนนั้นยกมือข้างหนึ่งขึ้น ค่อย ๆ เปิดมุมเสื้อคลุมที่ใช้คลุมศีรษะออกอย่างระมัดระวัง

"ฉันเอง ไป๋เวย"

เพราะแก้มและริมฝีปากบวมเป่ง เสียงของเธอจึงอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัด แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความคิดคำนวณและความทะเยอทะยานกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

เธอพยายามฝืนยิ้มอย่างที่คิดว่าดูเหมาะสม แต่กลับกระทบแผลตรงมุมปากจนเจ็บ ต้องสูดลมหายใจเฮือกด้วยความเจ็บปวด ท่าทางจึงดูน่าขันอยู่บ้าง

"ใบหน้า... บังเอิญถูกกิ่งไม้ข่วนเข้า ดูไม่ค่อยดี เลยคลุมไว้ก่อน" ไป๋เวยอธิบายด้วยเสียงอู้อี้