กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 176 หยุดเท่ากับตาย ที่นี่ไม่เลี้ยงเหยื่อ
แต่ซูถังกลับพูดอย่างคาดไม่ถึงว่า "ไม่ต้องรีบ"
เสียงของเธอไม่ดังนัก แต่มีความสุขุมมั่นคงที่ทำให้คนฟังอดเชื่อถือไม่ได้
"ถ้าเริ่มต้นวิ่งเร็วเกินไป พอถึงช่วงหลังก็จะหมดแรง และยิ่งไปต่อไม่ไหวเร็วขึ้น กำลังของคนเราเหมือนน้ำในโอ่ง ถ้าเทออกไปจนหมดตั้งแต่แรก คนที่จะกระหายน้ำจนตายในภายหลังก็คือตัวเอง"
ซูถังพูดด้วยจังหวะสม่ำเสมอ สอดคล้องกับลมหายใจที่เป็นระเบียบของเธอ ราวกับไม่ได้กำลังวิ่งทางไกลพร้อมสัมภาระทหารในการทดสอบที่อาจถูกคัดออกได้ทุกเมื่อ แต่กำลังอธิบายโจทย์ง่าย ๆ ข้อหนึ่งในห้องเรียน