บทที่ 175 คัดออกวันละหนึ่งคน

บทที่ 175 คัดออกวันละหนึ่งคน

"พูดเพิ่มอีกคำเดียว เพิ่มอีกหนึ่งรอบ"

น้ำเสียงของเหลยควนปราศจากความอบอุ่นแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เสียงทั้งหมดก็เงียบหายไป

คนกว่าร้อยคนเหล่านั้นต้องย่อตัวลงด้วยความอับอายต่อหน้าสหายร่วมฝึกเกือบร้อยคนที่มารวมพลตรงเวลา ใช้สองมือกุมศีรษะ แล้วเริ่มกระโดดกบอย่างทุกข์ทรมาน

ลานฝึกกว้างใหญ่มาก หนึ่งรอบมีระยะทางถึงสี่ร้อยเมตร สามรอบรวมเป็นหนึ่งพันสองร้อยเมตร

ภายในแถว หวังเสี่ยวหยากับเฉินเสี่ยวเฉ่ามองสภาพทุกข์ทรมานของคนเหล่านั้นจนหน้าซีด ทั้งคู่ยังรู้สึกหวาดกลัวเมื่อคิดว่าตัวเองเกือบตกอยู่ในสภาพเดียวกัน แต่ขณะเดียวกันก็โชคดีเหลือเกินที่ตัดสินใจเดินตามซูถังมา

ส่วนซูถังมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่ภายในใจกำลังวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว