บทที่ 95 ซ่อมวิทยุสื่อสาร ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังกองบัญชาการเขตทหาร

บทที่ 95 ซ่อมวิทยุสื่อสาร ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังกองบัญชาการเขตทหาร

ค่ำคืนยิ่งดึกลงเรื่อย ๆ แต่พายุหิมะกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ผู้รอดชีวิตได้รับการจัดให้อยู่ในบ้านหินไม่กี่หลังของหมู่บ้านที่ยังไม่พังถล่มลงมาทั้งหมด คนหลายสิบคนเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเดียว อาศัยความอบอุ่นจากร่างกายของกันและกันเพื่อคลายหนาว

แม้ตอนนี้จะมีที่กำบังลมและหิมะชั่วคราวแล้ว แต่ความหนาวเย็นเสียดกระดูกกับความหิวโหยที่ไม่อาจเพิกเฉยได้ ทำให้ทุกคนต่างหมดกำลังใจ

“ฮือ ๆ... แม่ หนูหิว...”

เด็กอายุสี่ห้าขวบคนหนึ่งขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของแม่ ใบหน้าเล็ก ๆ หนาวจนม่วงคล้ำ ริมฝีปากแตกแห้ง ร้องไห้อย่างอ่อนแรง

แม่ชาวทิเบตวัยสาวกอดลูกไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาอุ่นร้อนไหลหยดลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของลูกโดยไม่มีเสียง

เธออยากพูดว่า “อดทนอีกหน่อยนะลูก” แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับถูกความขมขื่นในลำคอขวางเอาไว้