กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 94 ช่วยชีวิตชาวบ้าน จัดการฟื้นฟูหมู่บ้านหลังภัยพิบัติ
“ฉินเหย่... ฉันต้องหาวิธีสักอย่างแล้ว...”
เสียงของซูถังเบามาก
เขาหันไปมองภรรยาที่อยู่ข้างกาย แม้ร่างของเธอจะดูบอบบางท่ามกลางลมหนาว แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าทึ่ง
ในเวลาที่ทุกคนถูกความสิ้นหวังกลืนกิน มีเพียงเธอที่ยังมั่นคงราวกับเสาหลักท่ามกลางคลื่นลม
ลูกกระเดือกของฉินเหย่ขยับขึ้นลง น้ำเสียงของเขาแหบพร่า
“วิธีอะไร?”
ซูถังไม่ได้ตอบทันที แต่เดินไปยังกองซากน้ำแข็งและหิมะขนาดมหึมาที่สูงราวกับกำแพงเมือง
เธอยื่นนิ้วเรียวเล็กออกไปเคาะชั้นน้ำแข็งแข็ง ๆ เบา ๆ จากนั้นเอียงหูราวกับกำลังฟังอะไรบางอย่าง
ผู้ใหญ่บ้านชราปาถูเดินค้ำไม้เท้าเข้ามา น้ำตาไหลอาบใบหน้า