บทที่ 549 คนตายไม่มีวันกลัวจนถอยเพราะกระสุน

บทที่ 549 คนตายไม่มีวันกลัวจนถอยเพราะกระสุน

ตู้เซี่ยหันขวับกลับไป

หลังโขดหินทางด้านซ้ายของทางเข้าป่า มีคนคนหนึ่งยืนอยู่

ไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ราวกับงอกออกมาจากซอกหิน

เป็นร่างเล็กผอมบางร่างหนึ่ง ชุดฝึกสีเขียวทหารเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดและคราบเลือดทั้งเข้มทั้งจาง บางส่วนเป็นเลือดของคนอื่น บางส่วนเป็นเลือดของเธอเอง บนแขนซ้ายมีบาดแผลยาวจากการถูกกิ่งไม้ในพุ่มไม้ขีดข่วน เลือดแห้งแล้วจับตัวเป็นสะเก็ดแข็งสีแดงเข้ม เส้นผมหลุดออกมาจากหมวกเกินครึ่ง เปียกชื้นเพราะเหงื่อกับหมอกและแนบติดอยู่กับแก้ม

มือขวาของเธอกำมีดทหารเล่มหนึ่ง คมมีดเปื้อนเลือด สะท้อนแสงสีแดงหม่นภายใต้แสงสลัว